...
به زودی در مورد زندگی خودم و بهار مینویسم تقدیم به بهار در روزگاری که بستنی با شکلات به گرانی امروز نبود پسر ۱۰ ساله ای وارد قهوه فروشی هتلی شد و پشت میزی نشست . خدمتکار برای سفارش گرفتن سراغش رفت . حقیقت دارد یکی را دوست میدارم ولی هر گز نمی داند نگاهش میکنم " شاید بخواند از نگاهم که اورا دوست میدارم ولی هرگز نگاهم را نمی خواند... یکی بود یکی نبود تو این دنیای نامرد یه دختری بود به اسم بهار ... همه زندگیمی بهار " همه ی دنیامی " من چه گناهی کردم که تنهام گذاشتی توئی که از همه کس و از همه چیز بیشتر دوستم داشتی یه دفعه چی شد؟ درسته من چیزی نداشتم نه پولدار بودم نه ماشین داشتم ... ولی پاک بودم دروغ نمی گفتم یادته چه شبی رو به روز رسوندیم یادته؟ این همه صمیمیت عشق همه رو به چی فروختی ؟ توئی که قرار بود همیشه با من باشی ... بهار منتظرم برگردی... تقدیم به بهاری که مثل خدا دوستش دارم * لبش مي بوسم و در كشم مي به آب زندگاني برده ام پي* * نه رازش مي توانم گفت با كس نه كس را مي توانم ديد با وي* بهاي عشق را جز عاشق شيدا نمي داند به دريا رفته ميداند مصيبت هاي طوفان را ***
به خودم چرا..
اما به تو كه نمي توانم دروغ بگويم!
مي دانم بر نمي گردي!
مي دانم كه چشمم به راه خنده هاي تو خواهد خشكيد!
مي دانم كه در تابوت ِ همين ترانه ها خواهم خوابيد!
مي دانم كه خط پايان پرتگاه گريه ها مرگ است!
اما هنوز كه زنده ام!
گيرم به زور ِ قرس و قطره و دارو،
ولي زنده ام هنوز!
پس چرا چراغه خوابهايم را خاموش كنم؟
چرا به خودم دروغ نگويم؟
من بودن ِ بي رؤيا را باور نمي كنم!
بايد فاتحه كسي را كه رؤيا ندارد خواند!
اين كارگري،
كه ديوارهاي ساختمان نيمه كاره كوچه ما را بالا مي برد،
سالها پيش مرده است!
نگو كه اين همه مرده را نمي بيني!
مرده هايي كه راه مي روند و نمي رسند،
حرف مي زنند و نمي گويند،
مي خوابند و خواب نمي بينند!
مي خواهند مرا هم مرده بينند!
مرا كه زنده ام هنوز!
(گيرم به زور قرص و قطره و دارو!)
ولي من تازه به سايه سار سوسن و صنوبر رسيده ام!
تازه فهميده ام كه رؤيا،
نام كوچك ترانه است!
تازه فهميده ام،
كه چقدر انتظار آن زن سرخپوش زيبا بود!
تازه فهميده ام كه سيد خندان هم،
بارها در خفا گريه كرده بود!
تازه غربت صداي فروغ را حس كرده ام!
تازه دوزاري ِ كج و كوله آرزوهايم را
به خورد تلفن ترانه داده ام!
پس كنار خيال تو خواهم ماند!
مگر فاصله من و خاك،
چيزي بيش از چهار انگشت ِ گلايه است،
بعد از سقوط ِ ستاره آنقدر مي ميرم،
كه دل ِ تمام مردگان اين كرانه خنك شود!
ولي هر بار كه دستهاي تو،
(يا دستهاي ديگري، چه فرقي مي كند؟)
ورق هاي كتاب مرا ورق بزنند،
زنده مي شود
و شانه ام را تكيه گاه گريه مي كنم!
اما، از ياد نبر! بيبي باران!
در اين روزهاي ناشاد دوري و درد،
هيچ شانه اي، تكيه گاه ِ رگبار گريه هاي من نبود!
هيچ شانه اي...
پسر پرسید : بستنی با شکلات چند است ؟
خدمتکار گفت : ۵۰ سنت .
پسر کوچک دستش را در جیبش کرد. تمام پول خرد هایش را در آورد و شمرد بعد پرسید : بستنی خالی چند است ؟
خدمتکار با توجه به اینکه تمام میز ها پر شده بود و عده ای بیرون قهوه فروشی منتظر خالی شدن میز ایستاده بودند با بی حوصلگی گفت :
۳۵ سنت .
پسر دوباره سکه هایش را شمرد و گفت :
برای من یک بستنی ساده باورید .
خدمتکار بستنی را به همراه صورت حصاب روی میز گذاشت و رفت . پسر بستنی را تمام کرد و رفت .هنگامی که خدمتکار برای تمییز کردن میز رفت گریه اش گرفت .پسر بچه در کنار بشقاب خالی ۱۵ سنت برای انعام او گذاشته بود !!
یعنی او با پولهایش می توانست بستنی با شکلات بخورد اما چون پولی برای انعام دادن برایش باقی نمی ماند این کار را نکرده بود و بستنی خالی خورده بود !!!!!!!
به راستی چند نفر از ما ها در شرایط مشابه این کار رو می کنیم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟
تو را دوست دارم
در این باران
میخواستم تو
در انتهای خیابان نشسته
باشی
من عبور کنم
سلام کنم
لبخند تو را در باران
میخواستم
میخواهم
تمام لغاتی را که می دانم برای تو
به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
دنیا را ببینم
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در اینه نگاه کنم
کلمات دیروز را
امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
آنقدر بمیرم
تا زنده شوم
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت
-
<
<
